Angst voor geluk

Soms in de nacht als je naast me ligt,
als je naast me ligt met je meidengezicht,
dan heb ik je weer zo lief.
En ik denk met trots aan ons kleine gezin,
en ik denk: er zit wel samenhang in,
het biedt wel perspectief.

Daar komen nare gedachten van:
dat het zo niet altijd maar duren kan,
het is allemaal veel te fijn.
Nu is mijn bedje wel gespreid,
maar deze kinderen, deze meid
zijn te mooi om waar te zijn.

Wat maken we misschien nog allemaal mee,
misschien ga jij met een ander in zee,
met een zwaarbehaarde man.
Of slepende ziekte of ander kruis
komt over de wereld of over ons huis,
en maakt er een puinhoop van.

Dat denk ik dan. Maar de volgende dag
geeft een ruzie die er wezen mag,
een fraai stuk burengerucht.
En al die gedachten, mijn lekker stuk,
aan ziekte en ontrouw en ongeluk
slaan ratelend op de vlucht.

Willem Wilmink

Vanavond op Nederland drie

'Het probleem van succes is dat je geen tijd hebt om te gaan vissen', aldus muzikant J.J. Cale. Cale probeert voortdurend media aandacht te ontlopen, zodat hij zonder problemen nog steeds de straat op kan en aan de aandacht van het grote publiek ontsnapt. Maar zijn sound is wereldberoemd, en hij is een voorbeeld en bron van inspiratie van musici als Mark Knopfler, Bryan Ferry, Neil Young en Eric Clapton. In de documentaire gaat Cale terug naar de oorsprong van de Tulsa-sound, een relaxte mix van van rock-'n-roll, country, blues en jazz. De film laat zien dat de relaxte gitaarsound en de ingetogen zang overeenkomen met Cale's persoonlijkheid: een ongebruikelijke rockmusicus die een aversie heeft tegen opscheppen. In de documentaire vertelt hij over zijn kindertijd in Tulsa, Oklahoma, de wilde tijd in het psychedelische California van eind jaren '60, zijn leven in de studio, op het podium en op tournee. Hij treedt op met Clapton, één van zijn grootste bewonderaars.